Naar aanleiding van mijn Im Memoriam is me gevraagd om mijn stukje voor te lezen bij de begrafenis van mijn opa. Ik heb samen met mijn neef Ayold onze herinneringen gebundeld tot hoe het was om een kleinzoon van zo’n opa te zijn.
Hoe moeilijk het ook was, ik ben ontzettend dankbaar dat ik deze mooie herinneringen heb mogen delen, en, misschien nog wel belangrijker, dat ik heb mogen delen hoe opa in mij, en ieder van ons, voort leeft en dat dat iets is wat we niet moeten vergeten. Hieronder staat de tekst zoals ik hem heb voorgelezen (wat literaire vrijheden daargelaten). Continue reading
