Hmmz, looks like I’m becoming a sucker for images that are texts in typewriter style on blank paper:
Category Archives: Poetry
Trein
Verstilde blikken van steels verlangen
Vliegen over en weer
Weg
Nog een keer
Het zelfzame gevoel
verliefd te zijn
Even weer
delicaat herhaald
Zomer
Ik ontdekte afgelopen woensdag een gedicht in mijn blauwe boekje dat ik zo nu en dan wel aardig vond. Tijd om te delen:
Een mooie dag
Zindert in de zon
Bloemen vergeten
Bomen verdord
Een hond draaft voorbij
Lange tong tot aan zijn voet
Verlangen
Enkel naar de regen
Voorbij die mooie zomer
Knallen donderkoppen voort
Woord
Woord voor woord vliegt de dag voorbij
Ongezegd en ongeschreven kijken we naar elkaar
En laten ons lekker allitereren
In die stilte, met die blik
Van kom, laten we gaan
Als woorden tekort schieten
En blikken verstommen in tijd
Is het tijd om te zingen
Zingen van vreugde en zingen van verdriet
Van mooie woorden die niet rijmen
Met de wereld die jouw woorden achterliet
Jeej. Inspiratie in de morgen
Het was een lange dag
Maar nu is ie toch voorbij. Het werken was wel leuk alhoewel wat rustig. Kwam nog iemand die ik ken tegen bij de bioscoop met iemand die zijn vriendin leek te zijn. Wel een grappige tegenpool, in een conversatie van minder dan een minuut walste ze volledig over me heen, maar ja, hieruit blijkt maar weer dat schijnbare tegenpolen elkaar best aan kunnen trekken :-)
Voor de rest was het ook een behoorlijk Remcovriendelijke dag met redelijk wat mooie vrouwen in zicht, wat nooit weg is uiteraard. En ik kan het tegenwoordig zelfs redelijk uithouden met Eveline. Das wel prettig na een paar jaar collega te zijn en het nooit echt gezellig hebben met elkaar.
Hoe het is om eens verliefd te zijn
Te dwalen langs de ramen van de stad
Niets te willen zonder jou
Is fijn om verliefd te zijn
En fijner nog op jou
Soms is het jammer dat die ongerichte affectie geen doelwit heeft :-)
Ik heb vandaag ook eens iCal afgericht, en het blijkt ook een fijn programma te zijn. Kijken of de palm nu weer meer gebruikt wordt…
ZzZzZzZzZz
Ruwanda
Lijden uit het verleden
Honderd maal gekwadrateerd
Niemand die mag vergeten
Dat we niets hebben geleerd
Gisteren dus Hotel Rwanda gezien. Het was minder geniaal dan Generaal D,
maar nog steeds is het iets onwezelijks om te zien en ook al heette hij
anders, generaal Dallaire was duidelijk herkenbaar als de goedwillende
militair die godverdomme door zijn eigen leiders alleen achter wordt
gelaten. Ook de dominante radio in het toneelstuk was erg herkenbaar.
En dan kiezen we het moreel hoge vlak en zeggen: nooit meer, terwijl
het gewoon weer gebeurt. De volgende regel neem ik stilte in acht voor
alle scheldwoorden die ik uit wil spreken.
Praat er nu maar weer over.
cp: Daft Punk – Steam Machine
Insomnia
Ik moest aan je denken
In de stille, donk’re, warme nacht
Steeds maar woelen, nooit een houding
Waarin ik dacht
Slaap zacht
Al dat woelen
Tis toch stom
Was ik maar niet zo stom verliefd
Zodat ik beter houden kon
Juist ja. En nu weer slapen
Buien
Weersvoorspelling in mijn browser
Morgen weer geen zon
Lekker fietsen in de regen
Regenkleding is maar dom
Lekker rijden op de fietse
Ga ik dan maar weer naar school
Schijf wat op met stukke pennen
Gooi de schooltas dan weer vol
In meer woorden
Verlegen
Draai ik om de hete brei
Bewolking met zo hier en daar een woord
Het laffe hart schiet
En laat schieten
Nu?
De stem neemt een aanloop
Struikelt
Begint opnieuw
Kijkt haar aan en aarzelt diep in haarogen
Natuurlijk was ik zo zenuwachtig
Het ging over jou
Hoge woorden zijn ontvlucht
Terrorismebestrijders aan zet
Ze zegt ja
*note* Ik ben zo blij! */note*
Nu even niet
Weinig op weblog
Want ik vertel mijn moeder
Wat me bezig houdt
