Het is al weer even geleden, maar bij deze vat ik nog even mijn weekend een beetje samen, want O, o, o, o, o, o wat is er veel gebeurd. Zondag ben ik dus eerst wezen werken. Popcorn bakken. Meestal niet zo leuk, maar eigenlijk best goed te doen met de juiste muziek. Ik was zaterdag nog gebeld of ik om 10 in plaats van 12 uur wilde komen, wat ik niet wilde garanderen in verband met het al eerder genoemde gelukkig financieel niet zo pijnlijke pokeravondje, omdat de Ghelt-Euri wisselkoers nou eenmaal niet noemenswaardig is (bierdopjes op de campus is net zo iets als boombladeren in de Hitchhiker’s Guite to the Galaxy). Hoe dan ook, ik stond op zonder enige vorm van kater of ander huisdier in mijn hoofd en verbaasde mijn baas door om 9.45 al op de stoep te staan. Woei!

Dat had een voordeel. Kort na drieën tekende ik me uit de dubbelbetaalde uurtjes, communiceerde met Philip en pakte een tas, een ligmatje, een slaapzak en een tent, die ik heel goed ken ondertussen :-) Getweeën doken we in een trein die vol zat met naar bier stinkende FC-Twente supporters, ontweken een kaartje tegen treintarief en vermaakten ons met respectievelijk een boek voor Philip en een schetsblok voor mij. In Tilburg zag ik bij het station nog een geniaal stuk graffiti en heb ik Philip vermaakt met het aanwijzen van mooie dingen.

Daarna was het een kwestie van een bus zoeken naar Hilvarenbeek, aldaar een plek fiksen op de camping, tent opzetten en versieren met plastic rozen en kaars-fakkels en Arne en Liesbeth opzoeken. Van de zondagavond heb ik eigenlijk niet zo heel veel meegekregen, omdat ik wel heel erg moe was, maar het was wel gezellig. Maandag was wat dat aan gaat meer cool.
De ontdekkinging van de dag was d.a.a.u.; die anarchistische abendunterhaltung. De treffende breschrijving van Philip: conservatoriummuziek de wel keihard rockt. De bezetting bestaat uit contrabas, cello, viool, drumstel, klarinet en accordeon en bevestigen iets wat ik al vermoedde door Apocalyptica: cello’s rocken de pan uit. Voor de rest was Betty Serveert wel aardig (maar zeker niet alles) en Within Temptation was een uitgelezen gelegenheid om eens veel achterkanten van hoofden te bewonderen. Jammer dat hun muziek niet echt meer boeit. Frappant detail: tijdens dat concert zijn Philip en ik Arne en Liesbeth waarschijnlijk tot op een meter of tien genaderd zonder ze in de mensenmassa te kunnen onderscheiden.
Na dat concert werden we (o wat een luxe) door Arne afgezet op station Tilburg. De terugweg ging heel snel, omdat we met een meisje in de trein aan de praat raakten over de rails, hartkloppingen, museumbezoek, candlelight en nog meer rare zut, dus bij deze komt ze er in :-) Philip zat er aan te denken om dat ook te doen, dat zou helemaal geniaal zijn :-).
Gister was dan vooral gevuld met het maken van huiswerk dat ik eigenlijk in het weekend had willen doen. Eigen schuld dikke bult.
Advertisements