Het afgelopen weekend was echt geniaal. Ik ben namelijk wezen supporteren op het Nederlands Studenten Kampioenschap theatersport in Zwolle. Dat begon zaterdagochtend niet al te vroeg met tas pakken en vertrekken naar Zwolle, alwaar we gelijk bij een wedstrijd binnen liepen. Na de Pro Deo wedstrijd was het een mooi moment om de tassen te dumpen op de andere locatie wat we dan ook deden. Het is niet zo beleefd om tijdens een voorstelling een zaal binnen te banjeren, dus het was tijd voor een lekkere bak in het café van het Vliegende Paard. Ik weet niet of de barmeisjes echt dom waren, maar ze waren in ieder geval net begonnen aan een potje Trivial Pursuit waar ze echt verbazingwekkend weinig van bakten. Heel grappig. daarna vooral weer heel veel theatersport gezien met bij tijd en wijlen geniale scenes en op andere momenten veel minder geniale. Aan het eind van de dag wisten de beide Pro Deo teams al redelijk zeker dat ze niet verder dan de voorronden zouden komen, maar het was alsnog heel leuk.

Ik in de trein

Ik in de trein

Voor het avondeten gingen we naar het Summercamp in Heino. Dit agglomeraat van vakantiehuisjes voor grote groepen is voor een groot deel een reliek uit de jaren 70/80 en als dat dan ook geniaal. De huisjes zelf waren redelijk bij de tijd, maar de rest is zwaar gedateerd. De eetzaal, waar ik verder geen woorden aan vuil ga maken, maar vooral de disco is zo fout dat het goed is. Voordat we met zijn allen de kinderdisco gingen crashen liep ik eerst nog tegen een massagetreintje aan, alwaar ik aansloot en een nieuwe hobby aanleerde. Masseren is echt leuk.

De disco was iets met een schuur met een paar bussen en heel veel oude borden als decoratie en in alles straalde het volledig de jaren tachtig uit. Het decor alleen al was een attractie. De muziek was heel vaak heel bar, maar de mensen waren weer leuk en dan maakt de rest heel weinig uit. Er kwamen zo nu en dan wat mensen binnenlopen die niet theatersporter waren, maar om een bizarre reden meden die de actief gebruikte dansvloer. Op de dansvloer kwam ik nog wel aan de praat met een leuk meisje van Ulteam, met als resultaat dat ik nu ook heel wat Ulteamers ken. Maakte het toeschouwen de volgende dag nog gezelliger :-)

Om 12 uur ging de disco uit en iedereen rustig terug naar het huisje. Een mooi moment voor slaap zou je denken. Ik dacht het wel. Tot het kaartspelletje en daarna een grote fles met Wodka-Jus. De volgende dag om 7.30 ging de wekker en na een speeddouche gingen we weer rap op gang. Onderweg in de trein gingen we lekker los met diverse canons. Met name ‘Down By the Water’ klonk echt goed in de vroege morgen. Meer wedstrijden gekeken, meer leuke dingen gezien en vooral veel meer foto’s gemaakt…

In de middag kwamen de kwartfinales en in de kwartfinales zat de beste scène van het toernooi. De rechters hadden gezeurd (zoals alleen rechters dat kunnen) dat er teveel gebabbeld werd en toen speelde een team scene zonder woorden zie zo mooi was dat de presentatrice er van moest huilen. Helemaal geweldig en 3 vijfen. Heerlijk.

Het avondeten was iets met koude lasagna, warme zuurkool en een overijverig brandalarm, maar desondanks wel smakelijk. Als toetje haalden we een McFlurry, dat koud en heel veel was.

In het theater kwamen we opeens een heleboel bekende gezichten tegen die een kaartje voor de finale haddeen gehaald en het werd veel meer gezelliger. Wachten is alleen wel saai, maar het wordt een stuk aangenamer met een paar schouders en ruggen om te bewerken (en de terugmassage alleen was al punten waard :-).

Het theaterzaaltje was mooi klein en heel sfeervol en de wedstrijd was erg vermakelijk om naar te kijken, maar ik was er duidelijk niet zo heel erg meer bij. De wedstrijd was eigenlijk ook niet zo fantastisch omdat er te weinig verhaal werd gemaakt. Wel leuk, maar niet ultiem. De wat meer op de lach spelende mensen van Fluffy Suicide Bunnies verloren terecht van Buiten Bereik, dus volgend jaar is het in Nijmegen.

Het is trouwens wel verbazingwekkend in welke mate theatersportmeisjes leuk zijn. Ze hebben eigenlijk allemaal wel wat, alleen sommige meer dan anderen. Die is misschien ook wel de reden dat er zo’ n mooie foto van me is gemaakt in de trein… Maar ja, voor het zelfde geld zie ik haar nooit meer. Zo gaat dat.

Advertisements