Pfft… Het is al weer wat laat, maar nu alsnog een post over mijn reis naar Barcelona. Voor degenen die van niks wisten: we gingen met Contramime op kamp en we gingen omdat het lustrum was naar Barcelona. Wat mooi, wat een stad. De reis begon zaterdag om kwart voor zeven, want toen was de afspraak bij de portier. Amper wakker fietsen door de fietskou, en omdat we naar Barcelona gingen zonder handschoenen was een dom idee. Gelukkig waren mijn handen op station Enschede binnen vijf minuten weer warm, al prikten ze een stuk langer. Onderweg kwam de zon nog op en daar heb ik een paar aardige foto’s van gemaakt, hier de mooiste:

Zonsopgang vanuit de trein

Lang niet onaardig he? Vervolgens stapten we in Utrecht op de Eurolines bus en daar begon de pech met openbaar vervoer. De bus had vertraging en kwam te laat aan in Brussel; daardoor misten we de pendelbus naar Brussel en de trein zou er te lang over doen. De oplossing? Taxi’s, en jawel, jawel, ze waren te duur, veranderden de prijs achteraf en ze waren nog vies ook. Precies wat je verwacht van de professie.

De vliegreis was weinig enerverend, ik zat tussen een wat ouder Frans koppel (waarom er tussen weet ik ook niet) die geen woord wisselden en allebei lazen in een of ander boek. Ik spreek geen woord behoorlijk Frans, maar kon over hun schouder behoorlijk meelezen, heel raar, maar het waren dan ook een flutroman en een detective. Op Gerona airport bleek dat het gekochte kaartje niet geldig was voor die trip, dus het duurde weer even voordat dat kaartje geregeld was, maar het was toen nog wel warm. In Barcelona leek alles een eitje, metro, bus en we zijn er, maar het bleek dat we in plaats van de bus de locale trein moesten hebben en natuurlijk geen chauffeur die Engles spreekt, dus toen zaten we aan de verkeerde kant van de stad zonder een idee wat te doen. Met een slecht hoe en wat in het Spaans konden we een vraag formuleren, die ik in mijn slechtste Spaans stelde aan de vriendelijke chauffeur. Na de hulp van een local in de bus wisten we in ieder geval waar we ongeveer moesten zijn en daar kwamen we een vriendelijke dame tegen die ons uitgebreid vertelde hoe we wél op de bestemming moesten komen. Om een uur of tien zaten we dan eindelijk in de jeugdherberg. Een bijzonder luxe en goedkope locatie, die zo goedkoop was omdat het werd gerund door verstandelijk gehandicapten. Ideaal.

Ik ga nu naar Contramime, daarna vertel ik verder…

Aarg, heb ik een heel verhaal geschreven gaat het posten mis omdat ik met php aan het kloten was. Laat ik het nog maar eens samenvatten: Het was veel, het was mooi, het was weinig slaap en heel lang reizen omdat de reisgoden ons op iedere stap pestten en hopelijk gaat Wendy me niet slaan omdat ik alweer een goede foto van haar heb gemaakt. Moet ze maar niet zo fotogeniek staan te wezen.

Wendy

Gisteren nog erg moe als een zombie rondgelopen, nu gaat het beter. Tijd om weer naar een stage te zoeken want het echte leven draait door…

Advertisements