Een week ofzo geleden kreeg ik van Claudia een paar afleveringen van een blad die ze dubbel had. Het blad, Emerce, was op zich wel wat hyperig, en volledig buzzword-compliant, maar leesbaar genoeg om toch door te willen lezen. Totdat ik terecht kwam op een artikel over Second Life. Natuurlijk is het een leuk verhaal hoe mensen daarop veel sociaal leven doorbrengen en anderen daarbij geld verdienen door dingen te gaan bouwen, maar om het dan een Web 3.0 applicatie te noemen komt op mij bijna wanstaltig over.

Om te beginnen heb ik nog niet één duidelijke omschrijving gezien van wat nou eigenlijk Web 3.0 zou moeten zijn, welke begrippen er aan de grondslag van liggen etc. etc.

Ten tweede is Web 2.0 meer een marketing dan in informatica idee; heel vaak lijkt het er op dat zaken als AJAX en interactiviteit meer worden ingezet als middel om webdesigners aan het werk te houden dan als daadwerkelijke vernieuwing. Dat hoeft van mij ook helemaal niet. Doe mij maar een goed ontworpen statische site, met eventueel een forum of een wiki om wat informatie te zoeken. Doe niet zo moeilijk.

Ten derde is Second Life helemaal niet zo nieuw, het enige wat je nieuw zou kunnen noemen is dat mensen er nu met dollartekens in hun ogen achteraan lopen. Vroegah, maar ook nu nog, was er een veelheid aan MUDs, MUSHes en MOOs, waarin mensen, textbased, precies hetzelfde deden. Ze trekken een avatar aan, lopen rond, spelen en praten met elkaar. Sommige mensen trokken daarin ook heel veel tijd uit om items, kledingstukken, en ruimtes te bouwen, beschrijven en scripten. Het enige verschil was dat in die omgevingen geen geld werd gevraagd, omdat de groepen vaak wat hechter waren, en het in de cultuur meer vanzelfsprekend was om elkaar te helpen en dingen weg te geven. Wat dat aangaat zijn de geldhongerige ‘Web 3.0’ applicaties als Second Life en World of Warcraft eerder een verarming dan een verrijking ten opzichte van de vriendelijkere, gullere, zelfs creatievere wereld van textbased online spellen.

Advertisements